فرهنگ فرنی

فرهنگ فرنی

ـ دیروز کجا بودی؟

ـ دور از جانت به محفل یکی از نامزدان ریاست جمهوری رفته بودم.

ـ قصه کن، برنامه هایش را بیان کرد یا نه؟

ـ به زور خدا، برنامه هایش بسیار شفاف، رهگشا، عالمانه و مزه دار بودند.

ـ در کدام بخش ها؟

ـ مثلاً در بخش مبارزه با هراس افگنی، ده گوسفند چاری را به سیخ و آتش کشیده بود. در ساحۀ تجارت برای دونفر یک غوری قابلی صادر کرده بود. برای رشد زراعت، بحث بادنجان بورانی و سبزی پالک بسیار کار ساز بود.

ـ مالداری چطور؟

ـ در این عرصه به فارم های آشک و منتو توجه شده بود.

ـ در بارۀ فرهنگ هم چیزی داشت؟

ـ سیاست فرهنگیش بسیار فرنی آفرین و کیله آور بود! از این ها که بگذریم، در زمینۀ سیاست خارجی دو طرح سازنده داشت: کولای افغانی و پیپسی پاکستانی.

ـ یادت نرود بگویی که در باب مذاکره و مصالحه با مخالفان چه گفتنی داشت؟

ـ راستش ما ار محل سخنرانی دورترنشسته بودیم، در این مورد تیزتیز چیزی گفت و چیزی زد؛ صدایش را نشنیدیم، اما بویش را تا گردۀ چپ مان حس کردیم. همان بود که آروغ نزده از تالار گریختیم.

 تف سیاسی

گل میر و نازک میر از راهی می گذشتند. در کنار جاده زباله یی دیدند بغایت شورآفرین و معده برانداز. دل «نازک میر» به  جوش آمد، تف انداخت و شتابان گذشت اما گل میر بی تف و بی صدا از پهلوی زباله رد شد و نفس تازه کرد.

نازک میر حیرت زده پرسید:

ـ نزاکت پیشه یی یا بی بینی، چرا تف نکردی؟

گل میر عذر آورد و گفت:

ـ بر بینیم تهمت مزن. چند ساعت پیش برنامۀ یکی از نامزدان ریاست جمهوری را استشمام کرده ام. ، هر اندازه «تفی» که انبار کرده بودم، در لحظه یی تمام شد.